Tijdens de laatste natte ritten in de late herfst in het noorden van Duitsland viel het ons op de de hoes van de buitenisolatie, welke we gebruiken voor het enkel glas van de cabine plaatselijk verdikkingen vertoonde. Indien je op die verdikkingen duwde dan drupte aan de onderkant van de hoes water. Het vermoeden bestond dat de isolatie zich had verpulverd. Niet zo verwonderlijk na 20 jaar.

Besloten werd om nieuwe isolatie in de de hoes te zetten. Het kiezen van de juiste isolatie was even moeilijk, omdat met verschillende voorwaarden rekening gehouden moest worden. De hoes waarin de isolatie zit moet soepel blijven, zodat ze nog steeds makkelijk weg te bergen zou zijn. Het plaatsen van de buitenisolatie door middel van inrijgen van de pees in richels zou bij stugger isolatiemateriaal ook moeilijker worden.
Verder mag de isolatie geen vocht opnemen en niet kunnen verpulveren.In de bouwmarkt werd met aluminium beklede noppenfolie en aluminium isolatieplakband gekocht. Een stukje isolatie werd onderworpen aan een watertest. Het nam in ieder geval niet makkelijk water op. Dus waarschijnlijk goed voor te gebruiken.
Nadat de onderkant van de hoes was losgetornd dwarrelde het poeder afkomstig van de oorspronkelijke isolatie al direct naar buiten. Het stonk echt naar vocht, ondanks dat de hoes al enkele weken in huis lag en eigenlijk droog had moeten zijn. Het was een heel karwei voordat alle restanten van de isolatie verwijderd waren uit de hoes. 

 Om de nieuwe isolatie in de hoes te krijgen hebben we een namiddag nodig gehad.Het knippen en met kit plakken van de noppenfolie in de hoes en naderhand met de naaimachine dichtnaaien van de opening. Dat laatste ging niet erg makkelijk, vanwege de grote afmetingen van het stuk. We hopen natuurlijk dat na de vernieuwing de isolatie een stuk beter zal zijn. De tijd zal het leren en hopelijk is het weer goed voor de komende twintig jaar.

 

terug